Anılar;

Sevgili Balkahvenin mimini alınca kafama bir sürü hatıra üşüştü.Kimisi tatlı kimisi acıydı sonunda ortaya bir karışık olsun istedim ve benim de gerçek Türk gümüşü eşyalara ve takılara olan merakımıda açıklayan bir hatıramı sizlerle paylaşmak istedim.
Seksenli yılların başlarıydı zannedersem, ortaokul ikinci sınıftaydık.Hazırlıktan beri aynı sınıfta olan bir arkadaşım vardı Müge.İyi anlaşırdık ama şimdiki tabirle kanki değildik.Her yıl sınıf içerisinde yılbaşı için çekiliş yapardık .Ben birbirimize alacağımız hediyelerden çok derslerimize giren yabancı hocaların hepimize hazırladıkları hediyeleri daha çok merak ederdim...)))
O yılki çekilişte benim adımı Müge çekmiş, bana akik bir çift gümüş küpe hediye etmişti.O yaş gurubunu ve o zamanki şartları düşününce oldukça zevkli ve kalıcı bir hediyeydi.Halen çok severek kullanıyorum.Hediyeyi çok beğenince gümüş dükkanını öğrendim daha doğrusu bizzat götürüp tanıştırdı beni.Orada çalışan bizden birkaç yaş büyük olan Gönüllede bu sayede tanışıp samimi oldum.
Önceleri takı almak için gidiyordum evlendikten sonra büyük ev eşyaları almaya başladım.
Gönülün sayesinde dükkan sahipleriylede çok sammimi olmuştum.Kendi dükkanımmış gibi eşyaları alıp geliyordum ,evde deniyordum olmazsa geri götürüp değiştiriyordum yada iade ediyordum.Çoğunluklada katalogtan beğenip yaptırıyordum.
Sevgili Gönülle dostluğumuz yaklaşık on yıl sürdü.Evlenip işten ayrıldı.Eşinin işinden dolayı çok fazla Ankara da olamıyordu .Ben o ayrıldıktan sonra da gümüş dükkanına gidip gelmeye devam ettim, oradakilerle dostluğum halen devam ediyor.Birgün dükkana gittiğimde Nurcan abla Gönül'ün çok hasta olduğunu söyledi hastaneye ziyarete gideceğini söyleyince bende onunla birlikte gittim.
Beklediğimden daha kötü görmüştüm malum hastalık çok çabuk ilerlemişti ve bu ziyaretten kısa bir süre sonra da sevgili Gönül arkasında bir yaşında bir kız ve sevenlerini bırakarak çok genç yaşta bu dünyadan göçüp gitti.
Bana Gönül gibi bir arkadaş tanıştıran sevgili Müge'yi de yine bir acı olaydan sonra daha iyi tanıma şansım oldu.
Bu hediyeden yaklaşık dört ay sonra babamı kaybetmiştim .Hayatımda ilk kez ölümü bu kadar yakınımda yaşamıştım.İşte bu zor zamanlarımda Müge kendi hayatındaki büyük üzüntüsünü bana anlatarak beni teselli etmek istemişti.
Ben babamla çok az yaşadığıma üzülürken ,o bana kendisinin annesini hiç tanımadığını ve annesinin onu dünyaya getirirken vefat ettiğini anlattı.Annesini hiç tanımamıştı ama dünyanın en fedakar babasına sahip olduğunu söyledi.Annesini kaybeden babası bir daha hiç evlenmemiş ve halasıyla birlikte bu harika arkadaşımı Müge'yi yetiştirmişler.Seçtiği hediyenin kalıcılığı ve işçiliğindeki emeğin anlamını Müge'nin hayat hikayesini öğrenince daha iyi anlamıştım.Hayatta tıpkı bir gümüşü işlemek gibi emek ve zahmet istemiyor mu?

Gönülle ölüm nedeniyle ayrıldım ,Mügeyle ise babasının görevi nedeniyle ayrıldık.Lise birinci sınıfta babasının tayini çıkınca İstanbul'a gittiler ve bir daha haber alamadım.Ama severek taktığım küpeleri her kullandığımda Mügeyi sevgiyle anıyorum.Evimin her köşesindeki gümüşler bana zaten Gönülü hiç unutturmuyor ve dualarımda onuda hiç unutmuyorum,nur içinde yatsın.
Anılara dalınca ,iki gündür cayır cayır yangın görüntülerini izlediğim Haydarpaşayı anmadan geçemiyeceğim.İki yıldır yazları İstanbul'a gidince Haydarpaşa misafirhanesinde kalıyordum,oradan vapurla karşıya geçiyordum ,oradan Anadolu yakasını turluyordum.Tertemiz odaları,güleryüzlü personeliyle bir ev sıcaklığı yaşatıyordu bana. Her yere kolalayca ulaşılabilir bir konumda olması zaten bir numara.
Bu yangın bana da kötü şeyler düşündürüyor.102 yıllık bir tarihi yok etmek için böyle basit yollara baş vurmak insanı daha da üzüyor, ne diyeyim Allah sonumuzu hayır etsin?
Önemli olan şu dünyada hoş bir sada bırakmak değil mi?Peki bizler ne yapıyoruz var olan değerlerimize bile sahip çıkamıyoruz.
Allah hepimizi kadir kıymet bilenlerle karşılaştırsın, arkanızdan güzel anılacak işler yapmaya vesile kılsın diyorum.
sevgilerimle